سپس نزد پيروانش رفت و گفت : به دينى شما را فرا خواندم كه ساخته و پرداختهء ( افكار شيطانى ) من بود و باطل است ! پيروانش گفتند : تو دروغ مىگويى ، دين تو بر حقّ است ، ولى تو ( به ناحق ) در دين خود ترديد كرده‌اى و از آن باز گشته‌اى ! چون چنين ديد ، زنجيرى فراهم كرد و يك طرف آن را به جايى بست و طرف ديگر آن را به گردن خود افكند و با خود گفت : اين زنجير را ( هرگز ) تا زمانى كه خداوند توبهء مرا نپذيرد ، از گردن خود باز نخواهم كرد . پس خداوند به يكى از پيامبران خود وحى كرد كه : به فلانى ( به آن مرد ) بگو : بعزّتم قسم كه اگر مرا آنقدر بخوانى كه بند از بند تو جدا گردد و بدن تو پاره پاره شود ، از تو نخواهم پذيرفت ، مگر آنكه هر كه را كه به راه خود فرا خوانده و معتقد ساخته‌اى و بر دين تو مرده است ، ( به دنيا ) بازگردانى و از دين ( ساختگى ) تو باز گردد . ( 1 ) 2 - حريز - بىآنكه از راويان پيش از خود نام ببرد - از امام معصوم عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود : هر بدعتى ، گمراهى است ، و نتيجهء هر گمراهى آتش دوزخ مىباشد . ( 2 ) 3 - محمد بن مسلم از امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود : پايين ترين درجهء شرك ، اين است كه آدمى از خود رأى و نظرى داشته باشد و بر اساس نظر و تشخيص خود ديگران را ( كه موافق اويند ) دوست و ( آنان كه با نظر او مخالفند )